Natuurfunctie of agrarische functie?

Wanneer men de relatie tussen de mensheid en de fysische omgeving omschrijft kunnen er vier typen functies onderscheiden worden, te weten: productiefuncties, informatiefuncties, draagfuncties, en regulatiefuncties. Zowel natuur als agrarische activiteiten kunnen worden beschouwd als productiefuncties wanneer we het Nederlandse beleid evalueren. Buiten de beschermde natuurgebieden wordt het vrijwillig opgeven van met name agrarische gronden ten gunste van beheerde natuur gestimuleerd om o.a. de doelstellingen van de Ecologische Hoofdstructuur (EHS) te behalen.

Wanneer bijvoorbeeld een boer (een deel van) zijn land niet langer gebruikt voor agrarische doeleinden, zoals vee of landbouw, maar het inricht volgens specifiek vooraf omschreven ecotypen, dan kan hij hiervoor een subsidie aanvragen om het ‘waardeverlies’ op te vangen. Een stuk natuur levert minder op dan een stuk agrarisch grondgebied; de boeren die dit beheren worden hiervoor gecompenseerd. De productie van natuur is hiermee een feit. De zogenaamde ‘salamimethode’ (steeds weer een stukje eraf) wordt tegenwoordig dus niet meer op de natuur toegepast, maar juist op agrarische gebieden. De vraag is: zullen dit soort maatregelen genoeg zijn om Nederland ‘geproduceerd natuurlijk’ te houden?